Annemijn over zichzelf
zo eindelijk besloten om af en toe eens wat in mijn dagboekje neer te zetten.
Na jaren en jaren tobben met mijn overgewicht kwam ik steeds meer tot en bij mezelf. Ik pas gewoon niet bij het lichaam dat ik heb. Ik verzorg me goed, laat erg weinig, ga dus gerust zwemmen ect. maar de afschuw voor mijn lijf, het altijd duurder uit zijn qua kleding , en de angst over wat de toekomst brengen zal ivm dat overgewicht bracht me steeds dichter bij DE STAP . Jaren terug, na de geboorte van onze oudste ben
zo eindelijk besloten om af en toe eens wat in mijn dagboekje neer te zetten.
Na jaren en jaren tobben met mijn overgewicht kwam ik steeds meer tot en bij mezelf. Ik pas gewoon niet bij het lichaam dat ik heb. Ik verzorg me goed, laat erg weinig, ga dus gerust zwemmen ect. maar de afschuw voor mijn lijf, het altijd duurder uit zijn qua kleding , en de angst over wat de toekomst brengen zal ivm dat overgewicht bracht me steeds dichter bij DE STAP . Jaren terug, na de geboorte van onze oudste ben ik via een tijdschrift dieet begonnen met lijnen , en met succes, van 78 kilo ( ik wou dat ik dat nu woog maar dat terzijde) naar 50 , wat eigenlijk te licht was. Vervolgens zwanger geraakt, een dochter gekregen en in een postnatale dip terecht gekomen (pas jaren later werd steeds meer duidelijk hoe die dip kon ontstaan maar dat is een ander verhaal). vier maanden later zwanger van pukkie nummer drie.....onverwachts, ons kadootje. IK zette mijn schouders eronder en dat lukte.......steeds beter. Na die bevalling woog ik rond de 65 kilo,,,,,,,,keurig dus maar mijn eetpatroon was dat niet. IK at bij iedere emotie, vroeg niet om een knuffel maar (vr)at. EEn kleine twee jaar later werd ons gezin verblijd en uitgebreid met een twee zoontje en een vierde kind, ook deze zwangerschap liet zijn sporen na, gewicht was inmiddels 75 kilo en ondanks turbo borstvoeding ging er geen gram af. ONs leventje sudderde door, fijn en kostbaar gezin, overgelukkig samen maar met financiele problemen die we het hoofd nauwelijks konden bieden. Hulp gezocht en gevonden, jaren afzien en direct na afsluiting daarvan onze hekkesluiter op de wereld gezet, een prachtmeisje...een hernieuwde start. EEn compleet gezin, mij zo dierbaar........en toch bleef eten een probleem. Omdat ik tijdens de laatste zwangerschap mijn enkel brak op meerdere plaatsen, tegelijk mijn broertje om het leven kwam was mijn eetuitweg steeds prominenter aanwezig. GEvolg........ boven de 100 kilo. Na een jaar of drie de stap gewaagd om in therapie te gaan, dingen te verwerken , werken aan mezelf. DAt heeft jaren geduurd, veel tranen en uitbarstingen , gewicht wat eerst toch nog opliep en uiteindelijk stagneerde rond de 120 kilo.......... bijna 5 jaar therapie gehad, ons gezin draaiende gehouden, mijn werk buitenshuis blijven doen en rustig aan mezelf op de rails gekregen. NU moest de knop echter nog om, de eetbuien waren en zijn op de achtergrond, maar afvallen was nog stap te ver. Dieet volgens boek van Gordon geprobeerd, ik viel af (geen gist, suiker,vet) maar vond het zo'n gedoe en ik miste zoveel. VErvolgens via puntendieet, sonjabakker, soepdieet, 1000 calorien ect ectwas ik eind oktober ineens op het punt van.....en nu nu moet ik iets definitiefs......... als dat niet lukt dan accepteer ik hoe ik ben. Geheel tegen voorgaande princiepes in ben ik de eerste maandag van november naar de weight watchers gegaan.......... een megadrempel, bij iemand op de weegschaal ARCHHHHHHHHH maar ik hield mezelf voor dat het alleen de eerste keer zo'n overwinning zou zijn. En dat klopte.....ik begon met gewicht van 119,4 en was afgelopen maandag 105,9, de eerste 10% zijn eraf...... Heel diep van binnen begin ik te geloven dat ik het hiermee ga redden.........
Na jaren en jaren tobben met mijn overgewicht kwam ik steeds meer tot en bij mezelf. Ik pas gewoon niet bij het lichaam dat ik heb. Ik verzorg me goed, laat erg weinig, ga dus gerust zwemmen ect. maar de afschuw voor mijn lijf, het altijd duurder uit zijn qua kleding , en de angst over wat de toekomst brengen zal ivm dat overgewicht bracht me steeds dichter bij DE STAP . Jaren terug, na de geboorte van onze oudste ben ik via een tijdschrift dieet begonnen met lijnen , en met succes, van 78 kilo ( ik wou dat ik dat nu woog maar dat terzijde) naar 50 , wat eigenlijk te licht was. Vervolgens zwanger geraakt, een dochter gekregen en in een postnatale dip terecht gekomen (pas jaren later werd steeds meer duidelijk hoe die dip kon ontstaan maar dat is een ander verhaal). vier maanden later zwanger van pukkie nummer drie.....onverwachts, ons kadootje. IK zette mijn schouders eronder en dat lukte.......steeds beter. Na die bevalling woog ik rond de 65 kilo,,,,,,,,keurig dus maar mijn eetpatroon was dat niet. IK at bij iedere emotie, vroeg niet om een knuffel maar (vr)at. EEn kleine twee jaar later werd ons gezin verblijd en uitgebreid met een twee zoontje en een vierde kind, ook deze zwangerschap liet zijn sporen na, gewicht was inmiddels 75 kilo en ondanks turbo borstvoeding ging er geen gram af. ONs leventje sudderde door, fijn en kostbaar gezin, overgelukkig samen maar met financiele problemen die we het hoofd nauwelijks konden bieden. Hulp gezocht en gevonden, jaren afzien en direct na afsluiting daarvan onze hekkesluiter op de wereld gezet, een prachtmeisje...een hernieuwde start. EEn compleet gezin, mij zo dierbaar........en toch bleef eten een probleem. Omdat ik tijdens de laatste zwangerschap mijn enkel brak op meerdere plaatsen, tegelijk mijn broertje om het leven kwam was mijn eetuitweg steeds prominenter aanwezig. GEvolg........ boven de 100 kilo. Na een jaar of drie de stap gewaagd om in therapie te gaan, dingen te verwerken , werken aan mezelf. DAt heeft jaren geduurd, veel tranen en uitbarstingen , gewicht wat eerst toch nog opliep en uiteindelijk stagneerde rond de 120 kilo.......... bijna 5 jaar therapie gehad, ons gezin draaiende gehouden, mijn werk buitenshuis blijven doen en rustig aan mezelf op de rails gekregen. NU moest de knop echter nog om, de eetbuien waren en zijn op de achtergrond, maar afvallen was nog stap te ver. Dieet volgens boek van Gordon geprobeerd, ik viel af (geen gist, suiker,vet) maar vond het zo'n gedoe en ik miste zoveel. VErvolgens via puntendieet, sonjabakker, soepdieet, 1000 calorien ect ectwas ik eind oktober ineens op het punt van.....en nu nu moet ik iets definitiefs......... als dat niet lukt dan accepteer ik hoe ik ben. Geheel tegen voorgaande princiepes in ben ik de eerste maandag van november naar de weight watchers gegaan.......... een megadrempel, bij iemand op de weegschaal ARCHHHHHHHHH maar ik hield mezelf voor dat het alleen de eerste keer zo'n overwinning zou zijn. En dat klopte.....ik begon met gewicht van 119,4 en was afgelopen maandag 105,9, de eerste 10% zijn eraf...... Heel diep van binnen begin ik te geloven dat ik het hiermee ga redden.........
Laatste dagboekbericht
maandag 17 mei 2010
